Nieuwe website

Eindelijk heb ik een eigen website! Nog pril en allerminst erg fraai: maar het begin is er.

www.djccommunicatie.nl

Uiteraard met informatie over mijn romans, columns en blogs. Hierop kun je meer lezen over mijn romans, mijn wekelijkse column in de Delftse Post en de artikelen die ik voor verschillende kranten heb geschreven.

En: ik neem je mee in het groeiproces van mijn roman in wording: Valse beelden. Ik begin voorzichtig: met het motto. Later zullen tekstfragmenten volgen. The making of...

Alleen Antillianen kunnen problemen Curaçao oplossen

CURAÇAO - NRC Handelsblad

De politieke verdeeldheid op Curaçao wordt veroorzaakt door persoonlijke eer en patronage. Gouverneur Frits Goedgedrag moet een commissie instellen van wijze mannen en vrouwen van Aruba, Sint Maarten en Bonaire, bepleit Marcel de Jong.

De chaos op Curaçao is compleet. Dit piepjonge land binnen het Koninkrijk der Nederlanden heeft twee parlementen, twee regeringen en parlementsleden die met elkaar op de vuist gaan. Het is zinloos om te discussiëren welke partij het recht aan haar zijde heeft. Er is altijd wel een wetsartikel uit de doos te toveren om het eigen gelijk te bewijzen. Het is tijd om te zoeken naar een oplossing voor de diepe maatschappelijke verdeeldheid op het eiland.

Film met interview over 'Geen les meer'

In deze multimediale tijd zoeken ook woorden naar andere middelen dan papier. Daarom nu een filmpje over Geen les meer. Nadia Jane Bristoll, actrice en presentatrice, was zo vriendelijk mij aan de tand te voelen over mijn laatste roman.

Het gesprek gaat over de aanleiding van het boek, de thematiek en de reacties van lezers. Uiteraard lees ik ook wat voor uit de roman.

Leraar is lastige kostenpost

NRC Handelsblad 1 oktober 2011

Nieuwe verkiezingen naderen. Een mooie kans voor politieke partijen om ons onderwijs weer op het rechte spoor te krijgen. Dat vraagt echter wel om lef en een fundamentele modernisering van het onderwijs die haar ontdoet van de dwalingen van de afgelopen twintig jaar.

Ooit bloeide onze onderwijscultuur, maar sinds de jaren negentig is ons onderwijs ernstig aangetast door slecht doordachte vormen van didactiek, zoals Het Nieuwe Leren en het Competentiegericht onderwijs. In deze onderwijsconcepten hebben leerlingen nauwelijks les en moeten ze hun eigen leervragen formuleren. Het aanleren van kennis is daarbij nauwelijks meer van belang - informatie kunnen leerlingen immers wel op internet opzoeken. De docenten zijn getransformeerd tot leerprocesbegeleider en mental coach, als ze überhaupt al een rol hebben, want de leerlingen dienen ook zelf hun begeleidingsbehoefte aan te geven.

Lezing over huiveringwekkende onderwijswereld

Diploma’s zonder waarde, onderwijsbestuurders die meer verdienen dan de minister-president, leerlingen die niets leren. Is het echt zo slecht gesteld met het onderwijs? Op zondag 22 april spreken cultuurfilosoof Ad Verbrugge, voorzitter van Beter Onderwijs Nederland (BON), en Marcel de Jong, schrijver van de roman ‘Geen les meer’ over ‘de huiveringwekkende onderwijswereld ... werkelijkheid of fictie?’ De lezing begint om 14.00 uur in boekhandel Huyser te Delft.

Profiel: roman houdt lezer een spiegel voor

In Profiel, het vakblad voor mbo-professionals, is een uitgebreid artikel over mijn roman 'Geen les meer' verschenen. Het boek houdt de lezer een spiegel voor, stelt het blad: 'Alleen maar kritiek geven op het onderwijs is te makkelijk.'

Het artikel is een weergave van een lang interview met mij door Bianca Hendriks. Ze noemt het boek satirisch en stelt dat iedereen die het mbo kent, 'genoeg zaken tegenkomt die een grimlach of glimlach teweeg brengen. Falende administratiesystemen, niet werkende tourniquets, managementtaal, dure consultants .. en suffe managers: het zit allemaal in het boek.'

De interviewster was kritisch. Het boek biedt volgens haar geen alternatief voor alle misstanden die in het boek beschreven worden. Maar dat was mijn doel ook niet. Ik wil de lezer bewust maken van zijn eigen houding. Wat doet de lezer eigenlijk zelf om het onderwijs te verbeteren?
Wil je het artikel lezen? Klik dan HIER.

Schooljournaal: somber boek over mbo

'Een somber boek over het mbo', zo noemt het blad Schooljournaal van de CNV de roman Geen les meer. 'Geen vrolijk verhaal, zeker nu de schrijver door alle reacties bevestigd krijgt dat hij met deze roman de werkelijkheid beschreven heeft.' Niet helemaal waar: het boek is fictie. De werkelijkheid is weliswaar mijn inspiratiebron geweest, maar een weerslag van de waarheid is het zeker niet. Dat lezers hun eigen school in het boek herkennen, maakt mij verdrietig. Ik gun niemand een school als het fictieve ROC Holland.

Het interview dat Ciska de Graaff met me had, vond plaats op 21 december, een dag waarop scholieren demonstreerden tegen de ophokuren. Ook in mijn boek komen de studenten in opstand. Ze willen weer les. Er is een opmerkelijke overeenkomst tussen de echte staking en de fictieve opstand in mijn roman: in beide gevallen krijgen de studenten niet hun zin. De ophokuren komen er, in mijn roman handhaaft de school het principe dat er geen les meer gegeven wordt.

Veel discussie bij lezing Rotaryclub Delft

Hoe geef je een lezing? Een lang verhaal oreren vol feiten of diep doordachte meningen? Ik besloot om vooral in gesprek te gaan met de aanwezigen, in discussie. En wat bleek: de aanwezigen waren van mening dat mijn roman geen fictie was. Afgestudeerde mbo'ers die geen gevoel voor hiërarchie hadden, niet met gezag konden omgaan, geen kennis van zaken hadden, maar wel heel veel noten op hun zang: dat was wat ze dagelijks in hun bedrijven tegenkwamen. Ik vond het eigenlijk helemaal niet leuk om te horen. Wat gun ik die jongeren toch heel veel meer toekomst!

Bibliotheekdienst: vaardig geschreven satire

De Bibliotheekdienst heeft een recensie over mijn boek geschreven. Met dank aan de heer Theo Hoogbergen.

De recensie
"De titel is de onthutsende samenvatting van wat een docent Van Geel ervaart op een ROC-instelling. Op de eerste en de laatste pagina staat een niet-werkend tourniquet in een torenhoog nieuw schoolgebouw, als symbool voor het onderwijsniveau, de afstandelijke sfeer, de alles nivellerende maatregelen van 'multi-inzetbare' docenten, die 'als dinosaurussen studenten frontaal toeblaffen met kennis die de volgende dag al weer verouderd is'. De hoofdpersoon – is het wonder? – verzuurt en raakt in conflict met zijn bestuur, dat uit managers bestaat, die een volstrekt andere taal spreken dan de docent met liefde voor zijn vak. Een roman in vier hoofstukken, ingedeeld in een twintigtal paragrafen, die in hun titels de negatieve opvatting van de auteur weergeven. Overdrijving blijft niet achterwege, maar veel is zeker herkenbaar in een praktijk van schaalvergroting, integratie van vakken, 'het nieuwe leren' en vooral van de verdwenen leerling. Vaardig geschreven satire, die met wat fijnzinniger nuances nog aan trefzekerheid zou hebben gewonnen."

Geen les! De school als vastgoedmagnaat

De VPRO zendt maandag 23 januari in de Slag om Nederland een programma uit over het nieuwe gebouw van het Arcus College in Heerlen. Dit ROC wist in de afgelopen jaren 60 miljoen euro te sparen en werd zo het rijkste ROC van Nederland. Het geld werd koste wat het kost opzij gezet voor de bouw van een futuristische scholencomplex. Een dwaas verhaal: schakel om 20.25 uur in op Nederland 2.

Een prachtig gebouw. Het rijkste ROC van Nederland. Maar het onderwijs werd er niet beter op. Hoe kan het dat een onderwijsinstelling zijn belangrijkste taak zo kon verwaarlozen? En wat moet er gebeuren met de acht panden die het Arcus college achterlaat in Heerlen, dat toch al kampt met enorme leegstand?

De makers van het programma hebben zich behoorlijk in het onderwerp verdiept en komen tot de conclusie dat schoolbestuurders zich zijn gaan gedragen als projectontwikkelaars die alleen geinteresseerd zijn in nieuwbouw zonder zich te bekommeren om de leegstaande gebouwen die ze overal achterlaten. Combineer dat met beroerd onderwijs en je hebt een schandaal, aldus de website www.betermboparkstad.nl

En natuurlijk een reden te meer om mijn roman Geen les meer te lezen!

MBO Parkstad: Geen les meer is aanrader

De website www.betermboparkstad.nl noemt mijn roman 'Geen les meer' een aanrader! De site meldt dat mijn roman heel dicht de realiteit benadert waar docenten op ROC's mee te maken hebben. Tragisch: want ik gun niemand een school als het fictieve ROC Holland waar het verhaal zich afspeelt.

www.betermboparkstad.nl meldt: 'Het boek is met veel humor geschreven en dat is tegelijk ook een puntje van kritiek: er valt in het onderwijs op dit moment niet zoveel te lachen. Daar staat tegenover dat de schrijver een genadeloze beschrijving geeft van de ellende die competentiegericht onderwijs teweeg kan brengen. Voor iedereen die iets met het MBO te maken heeft een aanrader.'

Kijk op: www.betermboparkstad.nl voor meer informatie.

24 januari lezing bij Rotaryclub Delft

Op 24 januari mag ik bij de Rotaryclub in Delft een lezing geven over mijn laatste roman geen les meer. Ik ben blij dat het boek zijn weg weet te vinden. Na het verschijnen van het boek op 24 november zal het de derde lezing zijn.

Half januari verschijnt er een artikel over de roman in 'Schooljournaal', het blad van de CNV Onderwijsbond. Misschien zet het artikel nog meer mensen aan het denken over de huidige onderwijsontwikkelingen.

Maar gelukkig wordt het boek niet alleen als politiek pamflet gezien. Ik krijg veel reacties van lezers, die het boek in één adem uitgelezen hebben, met smaak gelezen. Dat bevestigt mijn idee dat mijn 'vent' verpakt in 'vorm' goed uitpakt. Dát erkennen de recensies op internet ook, hoe verheugd ben ik daarover. En ook Paul van Liempt van BNR was deze mening toegedaan. Nu nog de publieke media....

Werken aan een nieuwe roman

2011 was een succesvol jaar. Een nieuwe roman over het MBO bij Uitgeverij Passage, lezingen en enthousiaste reacties op mijn boek Geen les meer. Maar als schrijver wil ik verder, naar een nieuw boek, een nieuwe film in mijn hoofd. Dus ben ik al begonnen met de eerste voorbereidingen voor mijn nieuwe boek. Een roman die heden en verleden met elkaar verbindt....

Op de foto licht ik alvast een tipje van de sluier op. De drie boeken heb ik reeds maanden geleden gelezen. Ademloos. Wat een bizarre periode in de Nederlandse geschiedenis!

Maar eerst een rustpauze van een paar dagen. Prachtige boeken lezen van collega's!

Afwisseling tijdens literaire show Groningen

Op vrijdag 16 december organiseerde Uitgeverij Passage een Literaire Eindejaarsshow. Een boeiende en afwisselende avond waarin ik samen met Anneke Claus, Lupko Ellen, Paul Gellings, Renée Luth, Bill Mensema, Herman Sandman, Meindert Talma en Rosa Timmer Groningen even tot een literair centrum van Nederland maakte.

De spits werd afgebeten door thrillerschrijver Lupko Ellen. Dit jaar werd hij genomineerd voor de Gouden Strop. Jammer dat hij hem niet gewonnen heeft, maar de nominatie is natuurlijk al een hele eer. En: hij is de best verkopende schrijver van uitgeverij Passage!

Daarna mocht ik naar voren komen. Presentatrice Cunera van Selma, journalist bij TV Noord, vroeg in een kort interview of ik nou ook zo'n dinosaurus was, net als de hoofdpersoon in Geen les meer. Wel, als men dat wil horen: welzeker! Een dinosaurus, een mammoet, een mastodont die terugverlangt naar brekend krijt en de geur van lesboeken. Het was een prima brug naar de fragmenten die ik voor ging lezen en de verhalen waarmee ik de fragmenten aan elkaar wilde knopen. Het publiek waardeerde het blijkbaar, want er waren flink wat mensen die het boek na afloop kochten en lieten signeren.

Na mij trad Paul Gellings op, schrijver, dichter en vertaler. Dit jaar verscheen zijn roman Verbrande schepen, een prachtig boek. Zijn zinnen golven, gelijk zijn stijl van voordragen. In februari 2012 zal hij een hoge Franse onderscheiding ontvangen.

Daarna volgden optredens van Anneke Claus, voormalig stadsdichter van Groningen en Meindert Talma, zanger, muzikant, schrijver en dichter. Beiden bekroonden hun prachtige gedichten met mooie muziek.

Van het optreden van Renée Luth (1979), beeldend kunstenaar, dichter en redacteur, was ik erg onder de indruk. Uit haar poëziedebuut Pingpongtong droeg zij prachtig voor. Haar stem en timbre volgden het ritme van de gedichten, haar gebaren en blikken verraadden het gevoel achter de woorden.

Van Bill Mensema verscheen dit jaar zijn derde roman ‘Captain Liefie’. Eigenlijk wilde hij niet meer voordragen, maar gelukkig stond hij afgelopen vrijdag op het podium. Het werd een prachtige performance die vraagt om meer.

Herman Sandman's verhalenbundel De dronken rechtsbuiten en andere helden uit het amateurvoetbal werd dit jaar uitgeroepen tot beste Groninger boek. Maar hij droeg voor uit zijn nieuwste bundel: De Lange leegte. Een humoristisch boek over dat barre, verlaten en gevaarlijke deel in het noordoosten van Groningen. De avond werd afgesloten door Rosa Timmer, columnist bij het Dagblad van het Noorden. Haar eerste novelle Vrije ruimte verscheen dit voorjaar.

Daarna begon een feest dat tot 's morgens vroeg duurde en waar ik zaterdag de gehele dag last van had. Maar ach, als dat de prijs is voor een prachtige avond ... Op naar een literair festival in het westen van Holland!

Herkenning tijdens lezing Sociëteit de Witte

Gisterenavond heb ik aan de Delftse tafel van Sociëteit de Witte een lezing gehouden over mijn roman Geen les meer. Over de aanleiding van het boek, over de tragische ontwikkelingen op ROC Holland en het doel van het boek. De inhoud van het boek bleek voor alle aanwezigen zeer herkenbaar. Een toehoorder meldde dat het in de werkelijkheid nog veel erger was. Hoe tragisch!

In een prachtige zaal van de Sociëteit de Witte, tijdens een heerlijk diner, vertelde ik over de tragische ontwikkelingen op ROC Holland, de fictieve school waar het verhaal zich afspeelt. De leerlingen die op ROC Holland geen les meer krijgen, het verlies van kennis en eruditie, de cultivering van de bedwelmende jeugdcultuur van primaire behoeftebevrediging, de managementcultuur, het morele verval, de cultuur van angst en intimidatie op ROC Holland, de treurige wijze van handelen van de minister van onderwijs ('"Die verpleegster in het kabinet, je weet wel," zei Leo met een vies gezicht').

De toehoorders knikten en schudden regelmatig het hoofd. Bij het stellen van vragen bleek dat zij de wereld van ROC Holland al te goed herkenden in de werkelijkheid. Sterker nog: de werkelijkheid was veel erger. Een heer vroeg of ik dan helemaal geen optimistische slotboodschap had. Wel: ik hoop dat het fictieve verhaal in ROC Holland mensen aanzet tot denken over de huidige onderwijsontwikkelingen. En, nog belangrijker, dat ze daadwerkelijk in actie komen om het onderwijs op het goede pad te houden.

Consultants en advisors kritisch over boek

De eerste reacties op Geen les meer komen los. 'Een feest van herkenning'. 'Leest als een trein'. Twee negatieve reacties waren er ook: van consultants, jawel. Ze voelden zich aangesproken, terwijl Geen les meer toch maar gewoon een roman is.

In een uitgebreide recensie meent een consultant van Deloitte dat ik een karikatuur maak van de consultants die ROC Holland ondersteunen. Het is volgens hem onrealistisch om te schrijven dat consultancybureaus een uitgebreid projectplan opstellen voor het vervangen van printers door multifunctionals. Nou beweer ik niets, maar een hulpvaardige docent heeft mij tijdens het schrijven een bijna identiek projectplan overhandigd. Het was goed doorwrocht, met schitterende volzinnen, prachtige grafieken en schema’s. Full Color uiteraard. Jammer dat ze ergens achterin het document vergeten waren de naam van een hypotheekwinkel te vervangen door de naam van het desbetreffende ROC. Zelfs consultants maken wel eens fout. Het lijken wel schrijvers.

En een consultant die toetreedt tot een College van Bestuur onzin? Ik zou het niet weten. Maar een manager van een ROC in het oosten van het land, adviseerde mij inzake deze kwestie eens te kijken op linked-in. Heb ik maar niet gedaan. Geen les meer is immers literaire fictie. Ik heb trouwens ook het verhaal gehoord van een ROC-bestuurder die was gaan werken bij het consultancybureau dat zijn ROC jarenlang trouw van dienst was geweest. Maar de dame vertelde het zo venijnig dat ik het maar beschouwde als kinnesinne, roddel en achterklap. En daar ben ik niet van. En dat iemand bij de uitgever beweert dat een bestuurder van een ROC in het Noorden zomaar een afkoopsom had gekregen van een frisse één miljoen euro, heb ik ook maar gelaten voor wat het was.

In mijn boek rijden de consultants inderdaad in een Bentley. De Deloitteman ergerde zich daaraan. Eerst dacht ik: zouden Deloittemensen dan allemaal in een Jaguar rondrijden? Maar dat was uiteraard een absurde gedachte. Laat ik mij beperken tot te zeggen dat die dure auto slechts symbolisch is voor de rol die de consultants van Light and Old in het boek vervullen. Waarschijnlijk rijden ze in de werkelijkheid gewoon rond in een Fiat Panda, Suzuki Alto of een Hyundai Elantra. Als senior adviseur projecten rijd ik in ieder geval in een Opel Astra rond, bouwjaar 2001, een krakend brik dat tegenwoordig een vreemd gierend geluid maakt. Maar daar zullen alle consultants met hun vergelijkbare bolides ook wel last van hebben. Dat schept een band, zeg maar.

En de manier waarop de schoolleiding omgaat met het feit dat Chantal bijverdient met haar eigen pornosite (www.lovelychantal.nl) is vreemd ja. Ik zou het ook niet kunnen geloven. Maar het gekke is dat een medewerker van een ziekenhuis verrast was over deze verhaallijn. Ze had het meegemaakt in haar ziekenhuis. En? Ze hadden precies zo gehandeld als in mijn boek. Wat een toeval zeg, je zou bijna zeggen dat mijn fantasie werkelijkheidswaarde heeft!

Maar een ding blijf ik bijzonder vinden: hoe kun je je nou aangesproken voelen door fictie? Ik heb ooit eens een roman gelezen waarin de hoofdpersoon Marcel heette. En die was in dat boek helemaal niet aardig tegen zijn vrouw. Een mooi verhaal, herinner ik me, maar me aangesproken voelen, nee, dat had ik nou toch ook weer niet.

Literaire eindejaarsshow in Groningen

Op 16 december organiseert uitgeverij Passage een literaire eindejaarsshow in Groningen. Ook ik zal optreden, samen met mijn collega-schrijvers en -dichters Anneke Claus, Lupko Ellen, Paul Gellings, Renée Luth, Bill Mensema, Herman Sandman, Meindert Talma en Rosa Timmer. De avond wordt afgesloten met een heus bal. Aanmelden is nog mogelijk, maar wees er snel bij, de zaal is bijna vol. Klik hier om te reserveren.

Een mooi einde van het jaar waarin zowel ik als mijn collega's het heerlijk druk hadden. We traden op van Gent tot Terschelling, van de intieme avonden bij De Dichtclub van café Marleen tot het internationaal literatuurfestival Crossing Border, van Zomerzinnen tot Winterwelvaart. Dus de uitgever heeft gelijk als hij stelt dat het tijd is voor een terugblik. Onder leiding van Cunera van Selm, televisiepresentatrice van TV Noord.

Uiteraard draag ik voor uit mijn laatste roman Geen les meer. Maar ook zal ik ingaan op de aanleiding van het boek, het doel ervan, en, niet onbelangrijk: de eerste reacties op het boek.

Voordracht bij Littéraire Sociëteit de Witte

Op donderdag 15 december mag ik een voordracht houden bij de Delftse Tafel van de Nieuwe of Littéraire Sociëteit De Witte in Den Haag. Een hele eer. En spannend. Uiteraard jasje-dasje. Onderwerp: de ontwikkelingen in het hedendaagse onderwijs, natuurlijk naar aanleiding van mijn roman Geen les meer.

Ik begin met de aanleiding van mijn roman Geen les meer: bizarre verhalen uit onderwijsland Nederland. Daarna ga ik in op de doelstelling van mijn boek en de zorgen die ik heb over de toekomst van ons onderwijs. In dat verband zal ik enkele malen de Britse filosoof Theodore Dalrymple aanhalen. Daarna lees ik twee korte fragmenten voor uit mijn boek, gevolgd door een kort gesprek over de huidige staat van het Nederlands onderwijs.

Studentenvakbond blij met Geen les meer

Het JOB, de studentenvakbond van mbo-studenten is blij met de roman Geen les meer. Volgens het JOB is het goed dat de roman de aandacht vestigt op het MBO. 'Want,' zo melden zij op twitter, "jammer genoeg vertelt het boek op sommige vlakken de waarheid over de slechte staat van het MBO."

Inmiddels sijpelen er meer reacties over Geen les binnen: 'heel herkenbaar op mijn eigen school', 'het is net alsof ik op mijn eigen school rondloop'. Slechts één lezer meldde dat het boek baarlijke onzin was. Gelukkig maar, want ik gun niemand een school als ROC Holland.

Ook leuke reactie van een lezer: 'Het boek beschrijft op hilarische wijze de tragiek van de onderwijsvernieuwingen in het mbo en de schaalvergroting op de ROC's. De eerste 100 bladzijden vannacht gelezen en deze waren indrukwekkend. Het boek is een must voor alle docenten.'

Al die positieve reacties hebben in ieder geval tot een lezing bij Sociëteit de Witte in Den Haag geleid, op 15 december. Meer lezingen zullen volgen, daar houd ik jullie van op de hoogte.

ROC-bestuurder citeert uit Geen les meer

Geen les meer is doorgedrongen tot de hoogste regionen in MBO-land: de bestuursvoorzitter van ROC Leiden, Jeroen Knigge, heeft op zijn blog geciteerd uit de roman. Hij meldt dat het boek waard is om gelezen te worden.

Hij citeert op zijn blog: "Vrijdag kreeg ik een boekje cadeau van een medewerker. Toen ik vroeg waar ik deze gift aan te danken had gaf hij aan dat dit een boekje was wat ik zeker moest lezen. Hij had gelijk. Het boek: ‘Geen les meer’ (Marcel de Jong), gaat over een docent die werkzaam is bij een ROC en als docent loyaliteit en vakbekwaamheid hoog in het vaandel heeft. Ook hij moet mee met de onderwijsvernieuwing. Geen les meer beschrijft het moderne onderwijs waarin managementtaal lijkt te overheersen en waar een ieder zich ingraaft in zijn eigen waarheid. Ondanks alle geode bedoelingen weet niemand de neerwaartse spiraal te keren."

Het zet mensen dus inderdaad aan tot denken!
Klik HIER voor het blogbericht van Jeroen Knigge.